شهرت

بایگانی‌ها جانباز - شهرت

دلش از خیابان پر است ۶ خرداد ۱۳۹۴

گفتگو با جانبازان آسایشگاه ثارالله

مهشاد شیخ‌الاسلامی*، عاطفه اسکندریان*

ما می‌نویسیم «معلول» شما بخوانید «محروم». گوشه‌گیری، سهم زیادی از زندگی امروز کسانی است که تهران، آن‌ها را به واسطه‌ی محرومیت‌های جسمانی‌شان عقب می‌راند. عقب می‌راند تا جایی که بشوند مثل خیلی از اشیاء باارزشی که برای دیدنشان باید به موزه‌ها برویم. جانبازان ۸ سال جنگ ایران و عراق، نزدیک به نیمی از این جمعیتِ یک میلیون نفری معلولین کشور را تشکیل می دهند.

در این شماره از «شهرت»، پای صحبت تعدادی از جانبازان آسایشگاه ثارالله نشستیم و جویای اوضاع و احوال روزمره شان در شهر شدیم.

سلام، ببخشید وقتتان را می‌گیریم. می‌خواهیم با شما در خصوص شهر و مشکلاتی که در سطح شهر برایتان ایجاد می‌شود صحبت کنیم. به عنوان اولین سؤال، می‌خواهیم بپرسیم که ترددتان در شهر به چه شکلی است؟

شهر که همه‌اش دردسر است، اما خب، ما در شهر تردد می‌کنیم، هم با ماشین هم با ویلچر، البته با ماشین‌های مخصوص خودمان. برای تردد در محدوده‌ی طرح ترافیک یا زوج یا فرد، پلاک ویژه‌ی جانبازان داریم و محدودیتی برای ما نیست. ولی با ویلچر که در سطح شهر می‌رویم، مشکلاتی هست. در معماری شهرها، معابر، پارک‌ها و اکثر جاهای دیگر، به لحاظ این که سطح شیب‌دار ندارند یا پیاده‌روها مناسب نیست، مشکلاتی هست که نمی‌توانیم خودمان به صورت مستقل برویم. مثلاً اگر جانبازی بخواهد خودش برود مرکز شهری، بازاری، جایی و کار اداری یا خریدی داشته باشد، نمی‌تواند از معابر استفاده کند. در بعضی از مراکز خرید، مثل بازار، در پیاده‌روها میله‌هایی گذاشته‌اند که موتورسوارها وارد نشوند. موتور که بالاخره رد می‌شود، ولی از آنها ویلچر نمی‌تواند عبور کند. برای خودم بارها پیش آمده که خرید داشته‌ام و مانده‌ام پشت آن میله‌ها. یا مثلاً برای عبور از خیابان باید از پل هوایی استفاده کرد که برای آدم سالم هم سخت است. ما متأسفانه معلولیم، سال‌هاست که بعضی از مسئولین دارند وعده‌هایی می‌دهند که مناسب‌سازی می‌شود، اما آن‌طور که باید و شاید نشده. وقتی مناسبت‌هایی می شود، مثل روز معلولین و روز جانباز، در تلویزیون و رسانه‌ها صحبت‌هایی از این مسائل می‌کنند، اما کاری انجام نمی‌شود.