شهرت

حلب ،شهر به زانو درآمده - شهرت

حلب ،شهر به زانو درآمده ۲۴ بهمن ۱۳۹۴

مارتین چولو*
ترجمه یاسمین خوشپور*

page-0

بیش از شش هزار سال می‌شود که شهر حلب مرکز شورش بوده است اما طی سه سال گذشته مظاهر تمدن شهر بیش از همیشه از بین رفته و مردمش بی‌خانمان شده‌اند. این کلان‌شهر کهن، که از قدیمی‌ترین سکونت‌گاه‌های جهان به شمار می‌رود، اکنون به دو نیمه تقسیم شده است: نیمۀ غربی که توسط دولت بشّار اسد اداره می‌شود و نیمۀ شرقی که کنترلش بر عهدۀ اپوزیسیون مسلح است. تخریب حلب غربی که تا کنون تاثیر کمتری از جنگ گرفته، نسبت به نیمۀ شرقی نامحسوس است. در مقابل قسمت شرقی شهر نابود و تخلیه شده است. همۀ محله‌‌ها بر اثر انفجارهای مهیب با خاک یکسان شده‌اند. این انفجار‌ها علاوه بر واژگونی بیمارستان‌ها و صف‌های نان و سوخت، جاده‌های اصلی و همۀ خروجی‌ها را نیز مورد هدف قرار داده‌اند.

در حال حاضر از یک میلیون جمعیت حلب، تنها چهل هزار نفر در شهر مانده‌اند که آن‌ها نیز بیش از یک سال است که با کمبود آب و برق و انرژی مواجه‌اند. با وجود کوتاه بودن دو زمستان گذشته و کاهش روزبه‌روز تقاضا، عرضۀ سوخت برای تولید گرما در این زمستان به شدت کم شده است. مردم به ناچار درختان همۀ پارک‌ها را قطع کرده‌اند تا از آن‌ها به عنوان هیزم برای تامین سوخت استفاده کنند. بعد از خالی شدن پارک‌ها از درختان نیز سراغ میز و نیمکت مدارس رفته و آن‌ها را بریده‌اند تا خود را گرم کنند.

اندک مردم محلی که در حلب مانده‌اند به بافت قدیمی شهر نقل مکان کرده‌اند، یکی از معدود محله‌هایی که زندگی هنوز در آن جریان دارد. قسمت قدیمی شهر، نزدیک قلعۀ نظامی کهنی است که از هزاران سال پیش تا کنون در مرکز شهر حلب وجود داشته و گرچه بارها مورد اصابت گلوله قرار گرفته، هنوز پا برجاست.

Halab

همۀ این‌ها در برابر تخریب مرزهای شرقیِ شهر هیچ هستند. حدود چهل درصد حلب شرقی نابود شده یا آسیب جدی دیده است. آن دسته از شهروندانی که موفق به مهاجرت بی‌خطر به ترکیه نشده‌اند در مناطق مرزی سرگردان‌اند. آنجا اگر توان خریدش را داشته باشند، غذا هست. از آنجا که بیشتر مشاغل از مدت‌ها پیش در اینجا متوقف شده‌اند اغلب مردم با مشکلات مالی برای تهیه مایحتاج اولیۀ زندگی مواجه‌اند. فروشگاه‌های اکثر محله‌ها به جز معدودی از آن‌ها بسته شده و ادارات دولتی همگی توقیف شده‌‌اند.

وضعیت آموزش و مراقبت‌های بهداشتی هم تعریف چندانی ندارد و ‌به میزان قابل توجهی افول کرده است. در یکی از بیمارستان‌های شرق حلب، دکتر عمرالمصری جراحی مغز را بدون دستگاه سی‌تی‌اسکن انجام می‌دهد. بیماران با زخم‌های باز در ناحیه سرشان، معمولاً با حداقل ابزار پزشکی مورد درمان و معالجه قرار می‌گیرند. حتی درمورد جراحی‌های پیشرفتۀ پزشکی نیز همین‌طور است. مانند بیماری‌های اطفال، مامایی و جراحی سوانح. دکتر عمرالمصری می‌گوید: «نه تنها بیماران که همۀ ما هر لحظه منتظریم تا کشته شویم.»

تجهیزات پزشکی از طریق یک خط تدارکاتی حیاتی، از راه زمینی در شمال به حلب می‌رسد. گرچه گروه تروریستی اسلامی، شهر و مناطق حاشیۀ آن را تهدید می‌کند، حاشیه‌های شمالی تا مرز ترکیه تحت کنترل اپوزیسیون است. مواد غذایی هم از سمت ترکیه و هم از طریق راه‌هایی در جنوب سوریه که توسط دولت بشّار اسد کنترل می‌شود، به مردمی که توان پرداختش را دارند، می‌رسد. می‌گویم آن‌ها که توان پرداختش را دارند چون بین آخرین ساکنان حلب شرقی، تعداد کسانی که هنوز می‌توانند چنین هزینه‌هایی را بپردازند، روزبه‌روز کمتر می‌شود. اینجا، فقر مثل آفتی است که هر روز بیشتر در شهر ریشه می‌دواند.

با این اوصاف شاید چندان اغراق‌آمیز نباشد اگر این شرایط را با واقعۀ محاصرۀ لنینگراد۱ مقایسه کنیم. به‌خصوص حالا که شهر حلب از مدعیان اخذ جایگاهِ بدترین مکان دنیاست.

با اینکه محافظان اجتماع و همین‌طور سربازان اپوزیسیون تلاش می‌کنند تا از شهروندان حفاظت کنند اما بعضی از خانواده‌ها فراموش می‌شوند. گارد غیرنظامی حلب به طور مرتب با خانواده‌هایی مواجه می‌شود که تا روزها بعد از انفجار بمبی حوالی خانه‌شان در آنجا زندانی شده و گیر افتاده‌اند، چرا که همسایه‌ها پیشتر منطقه را ترک کرده‌اند و کسی نمانده تا صدای این افراد را بشنود.

خالد میدان، شهروندی حلبی که به ترکیه پناهنده شده است، می‌گوید: «شهر در برابر بی‌رحمانه‌ترین محاصره‌ها ایستادگی کرده.» خالد و همسرش به همراه فرزندان‌شان در ژانویه ۲۰۱۵ حلب را به مقصد ترکیه ترک کردند و اکنون در آپارتمانی نزدیک مرز زندگی می‌کنند. او اضافه می‌کند: «ما از حلب رفتیم چون کودکان‌مان دیگر نمی‌توانستند از لحاظ روانی شرایط را تحمل کنند. آن‌ها از هلی‌کوپترها بیزار شده بودند و شب‌ها نمی‌توانستند بخوابند. فرزندان من دچار آسیب‌های روانی شده بودند. آیا این اسمش زندگی است؟»

میدان هم‌چنین اظهار داشت که با وجود تمام اقداماتی که انجام می‌شود تا به مردم اطمینان خاطر بدهند که تلاش‌های اخیر برای محاصرۀ دوبارۀ شهر ناموفق بوده، حلب اکنون به زانو در آمده است.

۱

محاصره لنینگراد (سن پترزبورگ فعلی) به دست آلمانها در سال ۱۹۴۱ انجام شد که طی آن صدها هزار تن از ساکنان شهر از گرسنگی و سرما جان سپردند.

*دانشجوی کارشناسی شهرسازی دانشگاه تهران

درباره ی شهر – شهرت – شماره پنجم – شهر و جنگ – (حلب )

مطالب مشابه

اشتراک گذاری این مطلب ایمیل لینکدین تویتر گوگل پلاس فیسبوک

مطالب مشابه

ارسال دیدگاه

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.